Finés 'suomi'
Falado en:	Finlandia, Suecia, Noruega, Rusia, Estonia
Rexións:	Finlandia
Total de falantes:	6 500 000
Posición:	Non está entre os 100 primeiros [1]
Familia:	Linguas urálicas  Linguas ugrofinesas   Finés
Estatuto oficial
Lingua oficial de:	Finlandia Unión Europea
Regulado por:	Instituto de estudios de linguas de Finlandia
Códigos de lingua
ISO 639-1:	fi
ISO 639-2:	fin
SIL:	fin [2]

O finés^[1] é, xunto co estoniano e o húngaro, unha das principais linguas discordantes dentro do monótono panorama indoeuropeo do vello continente. Emparentada fortemente co estoniano e distribuída fundamentalmente en Finlandia, a súa norma estándar baséase principalmente nas variantes xeográficas meridionais, pois antigamente tomábase como referencia a lingua da capital daquela, Turku. Con fortes contactos e influencias do sueco, o rexurdimento da lingua é recente e deuse a raíz da publicación do Kalevala.

Ortografía e fonoloxía: harmonización |

Debido á súa tardía normativización e á súa falla de continuidade con tradicións escritas previas, a ortografía do finés estandarizouse moi recentemente e non ten tendencias etimolóxicas, senón que tende claramente a representar fonoloxicamente a fala. A lingua ten oito vogais e trece consoantes, o que a coloca entre as linguas europeas con menos fonemas. As vogais palatais son i, e, a, ä da zona central e o, ö, u, y pola rama velar. Tódalas vogais centrais e velares pódense clasificar en parellas cun elemento non labializado (a, o, u) fronte a outro elemento redondeado (ä, ö, y). Isto adoita influír no tipo de sufixos que se lle aplican a cadansúa raíz, pois habitualmente os sufixos teñen dous alófonos segundo as vogais que aparezan na raíz. Cando a raíz está composta só por vogais do grupo a, o, u, o sufixo aparece coma un alófono, mentres que se aparece tamén calquera outra vogal, aplícase o outro alófono: a esta característica chámaselle harmonización. Por exemplo, o sufixo -lainen / -läinen aplícase para crear xentilicios, profesións e substantivos para persoas referidas ó concepto da base, e polo tanto:

• cando se aplica á palabra Suomi, 'Finlandia', resulta suomalainen, 'finlandés';


• cando se aplica á palabra meri, mar, dá meriläinen, 'mariñeiro';

Canto ás consoantes, o máis singular é a ausencia dalgunhas (dalgúns fonemas consonánticos) moi habituais nas linguas románicas ou da nosa contorna máis xeral: o finés por exemplo carece de b (só v) ou de f (agás empréstitos).

Notas |

Véxase tamén |

Existe unha versión da Wikipedia en  Lingua finesa

Ligazóns externas |

• 
  Introdución á lingua finesa na web Linguas do mundo e tipoloxía lingüística, da Universidade de Vigo.

v c e Linguas oficiais da Unión Europea Alemán Búlgaro Castelán Checo Croata Dinamarqués Eslovaco Esloveno Estoniano Inglés Finés Francés Grego Húngaro Irlandés Italiano Letón Lituano Maltés Neerlandés Polaco Portugués Romanés Sueco

Este artigo sobre lingüística é, polo de agora, só un bosquexo. Traballa nel para axudar a contribuír a que a Galipedia mellore e medre.  Existen igualmente outros artigos relacionados con este tema nos que tamén podes contribuír.