Coordenadas: 30°S 25°L / -30, 25

República de Suráfrica
Republic of South Africa1
Bandeira
Lema: !ke e: ǀxarra ǁke (ǀXam: Unidos na diversidade)
Nkosi Sikelel' iAfrika Himno nacional de Suráfrica
Capital  • Poboación	Pretoria (executiva) Cidade do Cabo (lexislativa) Bloemfontein (xudicial)
Cidade máis poboada	Xohanesburgo
Linguas oficiais	Afrikaans, inglés, ndebele, sesotho, sesotho sa leboa, setsuana, swazi, tsonga, venda, xosa e zulú
Forma de goberno	Democracia constitucional
Presidente	Cyril Ramaphosa
Independencia do Reino Unido	31 de maio de 1910
Superficie	Posto 25º
• Total	1 221 037 km²
• % auga	Desprezable
Fronteiras	4 862 km
Costas	2 798 km
Poboación	Posto 25º
• Total (2011[1])	51 770 560 hab.
• Densidade	42,4 hab./km²
PIB (nominal)	Posto 22º
• Total (2009)	287 219 millóns US$
• per cápita	5 823 US$
PIB (PPA)	Posto 25º
• Total (2009)	505 214 millóns US$
• per cápita	10 243 US$
Moeda	Rand (ZAR)
IDH (2009)	0,683 (129º) – Medio
Xentilicio	Surafricano, surafricana
Fuso horario	CET (UTC+2)
• Horario de verán	CEST (UTC+3)
Dominio de Internet	.za
Prefixo telefónico	+27
Prefixo radiofónico	S8A-S8Z
Código ISO	710 / ZAF / ZA
Membro de: UA, ONU, Commonwealth
1 Nas outras linguas oficiais do país o nome do estado é: • Afrikaans: Republiek van Suid-Afrika • Ndebele: iRiphabliki yeSewula Afrika • Xosa: iRiphabliki yomZantsi Afrika • Zulú: iRiphabhuliki yaseNingizimu Afrika • Swazi: iRiphabhulikhi yeNingizimu Afrika • N. Sesotho: Repabliki ya Afrika-Borwa • S. Sesotho: Rephaboliki ya Afrika Borwa • Setsuana: Rephaboliki ya Aforika Borwa • Tsonga: Riphabliki ra Afrika Dzonga • Venda: Riphabuḽiki ya Afurika Tshipembe Tamén en galego: República de África do Sur.
v c e

A República de Suráfrica^[2] é unha república situada no extremo sur do continente africano, cunha liña de costa de 2.798 quilómetros entre os océanos Atlántico e Índico. Limita ao norte con Namibia, Botswana e Cimbabue; ao leste con Mozambique e Suacilandia; mentres que Lesoto é un país independente completamente rodeado polo territorio surafricano.

Suráfrica é coñecida pola súa variedade de culturas e linguas, sendo recoñecidos pola súa constitución once idiomas oficiais, dos que dous son de orixe europea: o afrikaans, unha lingua que xurdiu principalmente do neerlandés, e o inglés surafricano. Aínda que o inglés é a lingua máis utilizada na vida pública e de negocios, é tan só a quinta lingua máis falada nos fogares.

Ademais das linguas, o país é tamén etnicamente diverso. Ao redor do 79,2% da poboación surafricana é de orixe negra africana, dividida nunha gran variedade de grupos étnicos que falan diferentes linguas bantús, nove das cales teñen carácter oficial. En Suráfrica tamén viven grandes comunidades de europeos, hindús e etnicamante mixtas. Ao redor dunha cuarta parte da poboación carece de emprego e vive con menos de un euro ao día. Suráfrica é tamén un dos membros fundadores da Unión Africana, da cal posúe a economía máis grande de tódolos membros. Tamén foi membro fundador das Nacións Unidas e é membro entre outras organizacións da Commonwealth de Nacións, da Organización Mundial do Comercio ou do Fondo Monetario Internacional.

Etimoloxía |

O nome "Suráfrica" provén da situación xeográfica do país no extremo sur do continente africano. Trala constitución do país chamouse Unión Surafricana, reflectindo así a súa orixe pola unión de catro antigas colonias británicas. Dende 1961 a forma longa do nome é "República de Suráfrica". En inglés coñécese como Republic of South Africa, mentres que en neerlandés chamouse Republiek van Zuid-Afrika até 1983, cando foi substituído pola forma en afrikaans Republiek van Suid-Afrika. Dende 1994 a "República de Suráfrica" ten nome oficial en cada unha das súas 11 linguas oficiais, que son os seguintes:

Mzansi, que deriva do termo xosa uMzantsi e significa "sur", é un nome coloquial para Suráfrica.^[3][4]

Historia |

África do Sur é un dos estados-nacións máis antigos de África. Cando os primeiros colonos neerlandeses chegaron a ela no 1652, África do Sur estaba habitada por tribos africanas como os khoi, os san, os xosa e os zulús. Inglaterra foi conquistando progresivamente o poder aos neerlandeses, contra os cales trabaron tres guerras: a guerra Anglo-Holandesa e mailas dúas guerras dos Boers. No 1910 as catro repúblicas da rexión uníronse para formar a Unión da África do Sur. No 1931 África do Sur tornouse un Dominio británico totalmente soberano. No 1961 tornouse nunha república.

Véxase tamén a historia do Apartheid

Política |

O goberno surafricano funciona segundo un sistema parlamentario, aínda que o Presidente de Suráfrica é ó mesmo tempo xefe de estado e xefe de goberno. O presidente é electo nunha sesión conxunta do parlamento bicameral, que consta dunha Asemblea Nacional (National Assembly), ou cámara baixa, e un Consello Nacional de Provincias (National Council of Provinces), ou cámara alta.

A Asemblea Nacional ten 400 membros, electos en representación proporcional. O Consello Nacional de Provincias, que substituíu ao Senado no 1997, está composto por 90 membros representando cada unha das nove provincias de África do Sur, alén das grandes cidades.

Cada provincia de África do Sur ten unha Lexislatura Provincial unicameral e un Consello Executivo liderado por un primeiro-ministro (premier).

Xeografía |

Mapa da Suráfrica.

África do Sur ten unha paisaxe variada. Na parte occidental, esténdese unha gran meseta composta en parte por deserto e en parte por pastos e sabanas, cortada polo curso do río Orange e do seu principal afluente, o Vaal. Ao sur, érguense as cordilleiras do Karroo e, ao leste o Drakensberg, a maior cadea montañosa da África meridional. Ao norte, o curso do río Limpopo serve de fronteira con Botswana e Zimbabwe.

O clima varía entre unha pequena zona de clima mediterráneo, no extremo sur, na rexión do Cabo, a desértico ao noroeste. No Drakensberg hai áreas con clima de montaña.

A maior cidade é Xohanesburgo. A Cidade do Cabo, Durban e Pretoria son outras cidades importantes.

Divisións administrativas |

Mapa das provincias e distritos da Suráfrica.

Cabo Setentrional      Noroeste      Gauteng      Limpopo      Mpumalanga

KwaZulu-Natal      Cabo Oriental      Estado Libre      Cabo Occidental

Cando o apartheid rematou no 1994, o goberno surafricano tivo que integrar aos antigos ¨Bantustans¨ semi ou independentes na estrutura política de Suráfrica. Para acabaren con isto, aboliron ás catro antigas provincias de Suráfrica (Provincia do Cabo, Provincia de Natal, Estado Libre de Orange e Transvaal) e substituíronas por outras nove. As novas provincias son moito máis pequenas cás antigas, teoricamente para darlle unha mellor facilidade ao goberno de cada unha sobre os distintos municipios.

As nove provincias están dividas en 52 distritos, seis dos cales son áreas metropolitanas ou concellos de clase A e os 46 restantes distritos municipais ou concellos de clase C, á súa vez estes 46 distritos municipais divídense en 231 concellos locais ou concellos de clase B. As novas provincias son:

Economía |

A Bolsa de Xohanesburgo é a meirande bolsa de valores de todo o continente africano.

Suráfrica posúe unha economía mixta que é a segunda máis grande de África despois de Nixeria. Tamén ten un Produto Interior Bruto elevado se se compara con outros países da África subsahariana. Malia isto, Suráfrica aínda padece unha alta taxa de pobreza e desemprego, situándose como un dos dez países do mundo con maior desigualdade económica,^[5] segundo o Coeficiente de Gini.

Ao contrario que a maioría dos países pobres do mundo, Suráfrica non ten unha economía informal importante, xa que segundo as estimacións da OCDE, só un 15% dos empregos de Suráfrica pertencen ao sector informal, unha porcentaxe moi baixa cando se compara co 50% de Brasil e a India ou o 75% de Indonesia. A OCDE atribúe esta diferenza a que Suráfrica ten un sistema de benestar máis xeralizado.^[6] As investigacións do Banco Mundial amosan que Suráfrica ten unha das maiores diferenzas entre o Produto Nacional Bruto per capita e o Índice de Desenvolvemento Humano, fenda só superada por Botswana.^[7]

Despois de 1994, as políticas do goberno reduciron a inflación, estabilizaron as finanzas públicas e atraeuse capital estranxeiro, aínda que o crecemento económico estivo por debaixo da media.^[8] Dende o 2004 a economía repuntou significativamente, cun consecuente incremento do emprego.^[8] Porén, os inmigrantes ilegais están implicados principalmente no comercio informal e a economía somerxida, polo que moitos seguen a vivir en malas condicións. Ademais, as políticas migratorias tornaron máis restritivas a partir de 1994.^[9]

Suráfrica tamén é un destino turístico popular e unha boa parte dos ingresos do país proveñen do turismo.^[10] Os principais países cos que comercia Suráfrica sen contar outros países africanos son Alemaña, os Estados Unidos, China, Xapón, o Reino Unido e España.^[11]

A agricultura contribúe ao 10% do emprego formal do país, sendo esta unha porcentaxe relativamente baixa en comparanza a outras partes de África. Non obstante, tamén dá traballo a moitos temporeiros e supón o 2,6% do PIB do país.^[12] Por mor do clima árido, só o 13,5% do solo pode ser empregado para cultivos e tan só o 3% da terra ten alto potencial de cultivo.^[13]

En agosto de 2013 Suráfrica foi posicionado como o mellor país africano para o futuro segundo a revista FDi, tendo en conta o seu potencial económico, o contorno laboral, a rendibilidade, as infraestruturas e as estratexias de investimento estranxeiro directo.^[14] O Índice de Opacidade Financeira sitúa a Suráfrica como 36º paraíso fiscal máis seguro do mundo, por diante das Filipinas e por detrás das Bahamas.

Demografía |

Migracións que formaron a actual Suráfrica.

Mapa de densidade de poboación de Suráfrica segundo o censo de 2011.

<1 /km2      1–3 /km2      3–10 /km2      10–30 /km2      30–100 /km2

100–300 /km2      300–1000 /km2      1000–3000 /km2      >3000 /km2

Segundo o último censo de poboación de 2011, Suráfrica contaba con preto de 52 millóns de habitantes con diferentes orixes, culturas, linguas e relixións. Nunha estimación realizada en 2014 o número ascendía a 54 millóns.^[15]

Suráfrica tamén é fogar duns 5 millóns de inmigrantes ilegais, dos que arredor de 3 millóns son do veciño Cimbabue.^[16] O 11 de maio de 2008 producíronse unha serie de disturbios violentos contra os inmigrantes, sendo o foco a cidade de Alexandra, preto de Xohanesburgo. Nas seguintes semanas a violencia espallouse pola provincia de Gauteng e nas cidades costeiras de Durban e Cidade do Cabo.^[17][18]

Na elaboración do censo, o Servizo Nacional de Estatística de Suráfrica pregunta á poboación que se describa a si mesma segundo cinco grupos raciais.^[19] No censo de 2011, os datos amosaron unha composición da poboación na que o 79,2% da poboación era de orixe negra africana, o 8,9% de orixe europea, outro 8,9% de orixe mixta, o 2,5% da India ou do sueste asiático e un 0,5% que se definiu como Outro/Sen especificar.^[1] O primeiro censo que se realizou en Suráfrica foi en 1911, e nel amosábase que a poboación de ascendencia europea ascendía ao 22%, baixando até un 16% en 1980.^[20]

Suráfrica tamén acolle un número importante de refuxiados e persoas que precisan asilo político. Segundo o World Refugee Survey 2008, publicado polo Comité dos Estados Unidos de América para refuxiados e inmigrantes, está poboación ascendía a 144.700 persoas en 2007.^[21] Os diferentes grupos de refuxiados e solicitantes de asilo ascenden a máis de 10.000 persoas, nos que se inclúen 48.400 de Cimbabue, 24.800 da República Democrático do Congo e 12.900 de Somalia.^[21] A meirande parte viven en Xohanesburgo, Pretoria, Durban, Cidade do Cabo e Porto Elizabeth.^[21] Algúns refuxiados tamén comezaron a establecerse e vivir en zonas rurais como Mpumalanga, KwaZulu-Natal e Cabo Oriental.

Cultura |

Linguas |

Suráfrica ten 11 linguas oficiais : inglés, afrikaans, zulú, swati, ndebele, linguas sesotho do norte e do sur, Tsonga, tswana , venda e xosa.

O país recoñece ademais oito non oficiais: fanagalo, lobedu, ndebele, phuthi, lingua de signos surafricana, khoe, nama e san. Estas pódense usar en certos usos oficiais en áreas limitadas onde se determinou que estas linguas prevalecen.

Educación |

Escolares en Mitchells Plain.

Suráfrica posúe un sistema educativo que se estrutura en tres etapas diferentes. A primeira delas e a educación primaria, seguida da educación secundaria e a educación universitaria. Hai doce cursos na educación obrigatoria, que van dende o grao 1 até o 12. O Grao R é previo á educación primaria.^[22] A educación primaria posúe sete cursos^[23] e a secundaria cinco.

As universidades públicas de Suráfrica están divididas en tres tipos: as universidades tradicionais, que ofrecen graos universitarios orientados á teoría; as universidades tecnolóxicas, que ofrecen diplomas e graos vocacionais; e universidades integrais, que ofrecen ámbolos dous tipos de cualificación. Hai 23 universidades públicas en Suráfrica: 11 tradicionais, 6 tecnolóxicas e 6 integrais.

Durante o apartheid, as escolas para os negros eran suxeito de discriminación por medio de financiamentos insuficientes e un programa de estudos chamado Acta de Educación Bantú, que estaba deseñado para ofrecerlles aos estudantes unha formación como traballadores.^[24]

No ano 2004 o país comezou a reformar a súa educación superior, incorporando pequenas universidades en institucións meirandes e renomeando todas as institucións de ensino superior como "universidade" para corrixir estes desequilibrios.

Entre os anos 2002 e 2005 Suráfrica destinou o 5,4% do seu PIB á educación^[25] e a taxa de alfabetización en adultos era do 88,7% en 2007.^[26]

Saúde |

Caída da esperanza de vida por causa da SIDA.

Segundo o Instituto Surafricano de Relacións Raciais, a esperanza de vida no 2009 era de 71 anos para os surafricanos brancos e de 48 para os surafricanos negros. O investimento en sanidade no país supón o 9% do PIB e, aínda así, só o 16% da poboación está cuberta nos plans de saúde.^[27] Un 20% da poboación recorre á sanidade privada e o resto paga do seu peto ou utiliza plans de caixa hospitalaria.^[28] Os tres grupos hospitalarios dominantes, Mediclinic, Life Healthcare e Netcare, controlan en conxunto o 75% do mercado e un 84% da poboación depende do sistema público de saúde, que está condicionado por unha escaseza crónica de recursos humanos e materiais.^[29]

VIH/SIDA |

De acordo co informe de 2013 da ONUSIDA, Suráfrica tiña uns 6,3 millóns de habitantes afectados polo VIH, moitos máis que calquera outro país no mundo.^[30] Do total de afectados, uns 360.000 eran menores de 14 anos.

Por outra banda, un estudio realizado no 2008 amosou que a infección de VIH/SIDA na poboación surafricana estaba moi diferenciada en liñas raciais: o 13,6% do surafricanos negros tiña VIH positivo, mentres que tan só o 0,3% dos surafricanos brancos o tiñan.^[31] A maioría das mortes danse en persoas en idade laboral, o que supón que moitos orfos da SIDA dependan do estado para subsistir.^[32]

A relación entre o VIH, un virus espallado principalmente por contacto sexual, e a SIDA foi negada durante moito tempo polo agora ex-presidente Thabo Mbeki e pola súa ministra de saúde Manto Tshabalala-Msimang, quen insistía en que moitas das mortes do país se producían por mor da malnutrición e a pobreza, e non polo VIH.^[33]

Foi no 2007 cando o goberno comezou a facer esforzos para combater a SIDA, principalmente grazas á presión internacional.^[34] Tralas Eleccións Xerais en Suráfrica de 2009, o presidente Jacob Zuma nomeou ao doutor Aaron Motsoaledi como o novo ministro de saúde e comprometeuse a aumentar o financiamento e ampliar o tratamento da SIDA.^[35]

Notas |

Véxase tamén |

Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría:  Suráfrica

Outros artigos |

• Apartheid

v c e Países do mundo - África Países Alxeria • Angola • Benín • Botswana • Burkina Faso • Burundi • Cabo Verde • Camerún • Chad • Cimbabue • Comores • República do Congo • R.D. do Congo • Costa do Marfil • Djibuti • Eritrea • Etiopía • Gabón • Gambia • Ghana • Guinea • Guiné-Bissau • Guinea Ecuatorial • Lesoto • Liberia • Libia • Madagascar • Malaui • Malí • Marrocos • Mauricio • Mauritania • Mozambique • Namibia • Níxer • Nixeria • Kenya • República Centroafricana • Ruanda • San Tomé e Príncipe • Seychelles • Senegal • Serra Leoa • Somalia • Somalilandia • Suacilandia • Suráfrica • Sudán • Sudán do Sur • Tanzania • Togo • Tunisia • Uganda • Zambia Países con parte africana Exipto Outros territorios Illas Canarias • Ceuta - Madeira - Mayotte - Melilla • Reunión - Sáhara Occidental